Szybowiec leci szeptem…
poniedziałek, Czerwiec 14, 2010
;)
Niedzielny poranek. Chodzę od okna do okna spoglądając z niepokojem na niebo. Chmury precz! Dziś jest ten dzień. Jeszcze kilka obowiązków i cała w skowronkach wyruszam do Międzybrodzia Żywieckiego na swój pierwszy lot szybowcem. Jak to jest płynąć w chmurach i chłonąć piękno przestworzy całą sobą? Siedząc na rodzinnym grillu…
Zaloguj się, aby otrzymać dostęp do artykułów.
Nie masz jeszcze swojego bezpłatnego konta? Zarejestruj się teraz!
;)
;)
;)
;)
;)
Gratuluję odwagi!
Dziekuję.
Kamila jaki poetycki wpis… jestem pod wrażeniem ;-)
Przez chwilę poczułam się jakbym też była w szybowcu i latała nad chmurami ;-)
Ola, nic nie stoi na przeszkodzie, abys nastepnym razem poleciala ze mna..
Miło:) Znam Międzybrodzia obydwa co roku bywałam tam na obozach gdy trenowałam biegi:) A górę Żar pokonywałam codziennie:) To były czasy, pamiętam też Tych śmiałków którzy tak jak Ty czekali na swój pierwszy lot:) I ich podekscytowanie:)
Naprawdę musiało być podniebnie, choć sama zazdrościłam paralotniarzom:) I chyba w tym roku wybiorę się ze znajomym, bo on ma swój sprzęt. Dziękuje za wpis – inspirujący:)
Patrycja , koniecznie! Daj znać jak przyjedziesz.
Zazdroszcze :)tylko że ja raczej bym sie nie nadawała na taki lot bo pewnie bym całe towarzystwo zarzygała;)
W szybowcu jestes tylko Ty i instruktor.
Instruktor rzyganie Ci wybaczy, a towarzystwo czeka na dole i do nich nie doleci. :)
przyjemnie czyta się Twoje posty :)
zazdroszcze wyprawy szybowcem :D :)
ale może kiedyś też uda mi się to zrobić ;]
Angelika, to jest cel z kategorii, jadę na lotnisko i lecę.
Tu sie nic nie musi udawać.
Chcesz to lecisz. Po prostu.